با همسرم قرار گذاشتم که برای اولین سفر زندگی، عازم مشهد شویم. یکی از هتل‌های خوب مشهد را رزرو کردم و با ماشین خودمان راهی شدیم.
ما در هتل مستقر شده و خانم من هر روز به مراکز تفریحی و بازارهای مشهد سر می‌زد. اما من سعی می‌کردم هر روز حداقل یک بار به زیارت آقا بروم.
چند روزی خدمت امام رضا بودم تا اینکه اتاق هتل را تحویل دادیم و وسایل را سوار ماشین کردم و آماده بازگشت شدیم.
از خیابان امام رضا به سمت حرم رفتیم. گنبد از دور پیدا بود. به همسرم گفتم کاش لااقل یک بار به حرم می‌آمدی.
گفت این دفعه نشد، دفعه بعد حتماً میام.
بعد دست تکان داد و با گنبد امام رضا خداحافظی کرد و گفت: آقا توی شهر شما به من خیلی خوش گذشت.
در زیر گذر حرم یک دور زدیم و به سمت تهران حرکت کردیم.
هنوز از شهر خارج نشده بودیم که همسرم از فرط خستگی خوابش برد. من هم مشغول رانندگی شدم.
به نیشابور نرسیده بودیم که یکباره همسرم از خواب پرید و با تعجب نگاهم کرد و گفت: الان کجا هستیم؟
گفتم نزدیک نیشابور، چطور مگه؟
گفت خواهش می‌کنم برگردیم مشهد.
گفتم: چی؟ الان یک ساعت تو راهیم کجا برگردیم؟!
زد زیر گریه و گفت: تو رو خدا برگردیم، من باید برم حرم.
ماشین را کنار جاده متوقف کردم. تعجبم بیشتر شد و گفتم: حرم؟! چند روز مشهد بودیم، این همه اصرار کردم یکبار حرم نیامدی حالا که داریم برمی‌گردیم…
اشک همینطور از چشمانش جاری بود و گفت: الان توی عالم خواب وارد حرم امام رضا شدم. دیدم یک سید نورانی ایستاده و به خادمین حرم مطالب و اسامی برخی را می گوید و آنها می نویسند.
آن سید با دست اشاره می کرد و میگفت اسم فلانی را بنویس. اسم او را هم بنویس همینطور یک یک اسم زائران را می‌نوشتند.
یک دفعه با دست به من اشاره کرد و گفت: اسم این خانم را هم بنویسید.
خادم حرم گفت ولی ایشان به زیارت شما نیامد.
امام رضا در جواب گفت: ولی موقع بازگشت با ما خداحافظی کرد. همین که در شهر ما به او خوش گذشت کافیست، اسمش را بنویسید.
او میگفت و هر دو با هم گریه می‌کردیم.
بعد از یک دل سیر گریه کردن ماشین را روشن کردم، اولین دور برگردان دور زدم و راهی زیارت امام رضا شدیم.
بعد از این سفر بود که بارها خدمت آقا رسیدیم. خانم من حسابی عاشق زیارت مشهد شد. دیگر حضور در حرم را با هیچ چیزی عوض نمی کند. من ماجرایم را برای مسئولین حرم تعریف کردم.
نقل از یکی از خادمان حرم حضرت رضا
اَللّهُمَّ‌عَجِّل‌لِوَلیِّکَ‌الفَرَج
